Pizza al formaggio - niesamowicie serowa

Dziś Międzynarodowy Dzień Pizzy. W moim domu nie mogło się w tak szczególnym dniu nie przygotować  tego zacnego i lubianego przez wszystkich dania. Tym razem, z racji sporej ilości serów znajdujących się w lodówce postawiłem na bardzo serowa wersję, która możecie obejrzeć poniżej. Dziś w ramach wspólnego pizzowania swoje wersje pizzy przygotowały także:

Chantel http://przykubkukawy.blox.pl/html

Panna Malwinna http://filozofiasmaku.blogspot.com/

Mops http://mopswkuchni.net/

Składniki:

Ciasto (2-3 pizze):

• 500 g mąki pszennej
• 300 g wody
• 1 łyżka soli
• 15 g świeżych drożdży
• 3 łyżki oliwy z oliwek

Nadzienie (na jedną pizzę): 

• 1 łyżka koncentratu pomidorowego
• 1 łyżka śmietany
• 60 g sera emmentaller
• 60 g sera mozzarella
• 60 g sera wędzonego (np. scamorza)
• 30 g sera ricotta
• 30 g sera pleśniowego (np. roquefort lub pikantny ser gorgonzola)
• kilka listków świeżej bazylii

Gnocchi zapiekane z mozzarellą i pomidorami – Gnocchi alla Sorrentina

Uwielbiam wszelkiego rodzaju kluseczki, więc nic dziwnego, ze gnocchi również goszczą na moim stole. Oczywiście przygotowane samodzielnie smakują lepiej i dają dużo satysfakcji, ale nie łudźmy się - po pracy mało kto ma czas i ochotę na dość pracochłonne obiady. W końcu makaronów na co dzień również sami nie przygotowujemy. W obu przypadkach sięgamy po gotowe półprodukty, z których w kilka chwil jesteśmy w stanie wyczarowywać dania, które zaspokoją nie tylko głód, ale przede wszystkim naszą żądzę kulinarnych doznań :-)

Dzisiaj proponuję gnocchi zapiekane z cudownym pomidorowym sosem i delikatną bawolą mozzarellą. Danie aż pachnie Włochami. Pochodzi z okolic Neapolu, a dokładnie z Sorrento i jest w tamtych okolicach niezwykle popularne. Tradycyjnie przygotowywane jest z ugotowanych kluseczek, ale ja proponuję je obsmażyć. To nada daniu zupełnie inną teksturę.

Składniki (2 porcje):

• 400 g gnocchi
• 1 puszka pomidorów
• 1 ząbek czosnku
• 1 mała cebula
• kilka listków świeżej bazylii
• 1 kulka mozzarelli (najlepiej bawolej - Mozzarella di Bufala)
• 60 g parmezanu, startego (Parmigiano Reggiano)
• 1 łyżeczka cukru
• oliwa z oliwek - do smażenia
• sól, świeżo zmielony czarny pieprz - do smaku

Pizza Margherita w neapolitańskim stylu

Pizza, płaski placek drożdżowy, który zawojował świat. Nie znam osobiście osoby, która by jej nie lubiła, znam natomiast wiele, które za pizzą szaleją. Mimo, że nie jest daniem nowym to drogę ku sławie pizza rozpoczęła dopiero w wieku XX, a rozkwit "przemysłu pizzowego" przypadł na okres po II wojnie światowej.  W światowej kuchni istnieją potrawy bardzo podobne do pizzy i to takie, które są znacznie starsze od niej. Nikt się jednak nie spiera, że pizza ma włoski rodowód, choć sławę nie tylko w świecie, ale również we Włoszech utorowała sobie przez Stany Zjednoczone, gdzie dzięki włoskim imigrantom na stałe zawitała do jadłospisów. Pizza jaką znamy dziś nabrała swojego charakteru właściwie dzięki Kolumbowi, który to przywiózł do Europy po raz pierwszy pomidory. Dziś czymże jest pizza bez nich, a wyobraźcie sobie, że wówczas pomidory uznawano za trujące i ludzie mieli opory przed ich zjedzeniem.

Pizza alla salsiccia - z mozzarellą i salami

Zapraszam na kolejną odsłonę wspólnego gotowania. Włoska pizza, to było dzisiejszym zadaniem i mam nadzieję, że wywiązałem się z niego jak należy :-)

Dziś pizzę przygotowały ze mną: Zuzią, Martynosią, Mirabelką i Panna Malwinną

 Zapraszam również na:

Pizza Margherita w neapolitańskim stylu

Pizza z ziemniakami i gorgonzolą

Tyrolska pizza - pizza TIROL

Pizza z trzema serami, rukolą i prosciutto

Składniki (2 pizze):

• 560 g mąki (typ 00)
• 1 opakowanie drożdży instant (7 g)
• 1 łyżka soli
• 330 ml wody
• 200 g sera Mozzarella
• 6 plastrów włoskiego salami
• 60 g sera Pecorino Toscano
• 2 dojrzałe pomidory
• 1 ząbek czosnku 

Parmigiana di melanzane - zapiekanka z bakłażana

Parmigiana di melanzane, czyli zapiekanka z bakłażanów. Dla nikogo nie powinno być zaskoczeniem, że każdy region Włoch rości sobie w jakiś sposób pretensje do bycia jej “wynalazcą”. Dowody wskazują w kierunku Sycylii i Neapolu, ale także Emilia-Romagna (z racji parmezanu) ma w tym sporze jakieś szanse. My gotujący i jedzący nie będziemy brać udziału w tym sporze, po prostu będziemy się rozsmakowywać w bakłażanie zapieczonym w sosie pomidorowym z dodatkiem mozzarelli i parmezanu.

Podstawą zapiekanki jest bakłażan. najlepiej jeśli będzie niewielki, pokrojony wzdłuż na plastry. Bakłażan jest z reguły podsmażany lub opiekany na grillu. Podsmażać na oliwie można czystego bakłażana, oprószonego mąką lub też jak w moim przypadku dodatkowo obtoczonego w jajku. Bakłażan jak gąbka chłonie oliwę i muszę przyznać, ze opanierowany w mące i jajku nie wchłania jej zbyt wiele, a i smak takich plastrów jest o niebo lepszy. Jako ciekawostkę dodam, że jeszcze w XIX wieku w środkowej i północnej części Włoch podchodzono do oberżyny z ostrożnością, ponieważ uważano, że powoduje choroby psychiczne.

Kolejnymi składnikami są sery. Można spotkać się z wersjami, do których przygotowania użyto tylko parmezanu lub też takimi, które zawierają oprócz niego również mozzarellę. Jedno jest pewne parmezan musi być i to porządnej jakości, świeżo starty, a nie jakiś starty ser niewiadomego pochodzenia, który można kupić w torebkach w supermarkecie.

Co do sosu pomidorowego przygotowuje się go ze świeżych lub puszkowych pomidorów , czasem po prostu również z passaty pomidorowej. Ja wolę sos z pomidorów puszkowych jest intensywniejszy w smaku niż ze świeżych. Ważne jest, aby go dobrze odparować. Tylko gdy będzie gęsty nie będziemy mieli zupy zamiast zapiekanki.

Taka klasyczna wersja parmigiany może zostać wzbogacona na kilka sposobów. Czasem trafia do niej jajko ugotowane na twardo, w formie plastrów układanych na sosie albo posiekanego jajka wmieszanego w sos. Możemy spotkać się również z dodatkiem plastrów kiełbasy albo też krokiecików z mięsa mielonego i sera Caciocavallo (Kalabria)

Dzisiejsze danie to kolejne, z którym zmierzyłem się w kuchni z miłośniczkami dobrego jedzenia. Efekty wspólnego pieczenia wspaniałej zapiekanki z bakłażana zobaczycie również u Mirabelki i Martynosi

Składniki:

• 1 średnia cebula
• 3 puszki pomidorów, krojonych
• 2 średnie bakłażany
• 1 ząbek czosnku
• 1 kieliszek czerwonego wina (opcjonalnie)
• 250 g sera mozzarella, pokrojonego w cienkie plasterki
• 80 g świeżo startego parmezanu
• garść listków bazylii, pokrojonych w paseczki
• 3 jajka i mąka - do panierowania
• sól, świeżo zmielony czarny pieprz - do smaku
• oliwa z oliwek - do smażenia

Sałatka z buraków i mozzarelli

Dziś banalna, bardzo prosta sałatka o całkowicie niebanalnym smaku. Mimo, że burak to typowo polskie warzywo to chyba poza barszczem, buraczkami na ciepło i ćwikłą w naszej kuchni jakoś specjalnie z rozmachem reprezentowany nie jest. Nie wiedziec czemu kompletnie go nie doceniamy, a można z niego przygotować tyle wspaniałych potraw.

Jest atrakcyjny wizualnie i smaczny. Nie zawiera zbyt wiele witamin, ale za to potężną dawkę kwasu foliowego i pierwiastków niezbędnych naszemu organizmowi. Bardzo dobrze przyswajamy żelazo z buraka, zawiera on znaczne ilości potasu obniżającego ciśnienie krwi. Kulinarnie doskonale komponuje się z serami, ziemniakami i wędzoną rybą. Na moim blogu możecie zobaczyć go w sałatce z rukoli, buraczków i koziego sera  czy też w ziemniaku pieczonym z rukolą i burakiem.

Składniki (2 porcje):

• 2 spore buraki, upieczone lub ugotowane
• 1 kulka mozzarelli bawolej (lub zwykłej, krowiej)
• 2 gałązki świeżego tymianku
• 2 łyżki octu balsamicznego (+ ewentualnie łyżka sosu balsamicznego)
• 2 łyżki wina czerwonego, wytrawnego (opcjonalnie)
• sól, czarny pieprz - do smaku

Lasagne z mięsem i ricottą

Mało jest chyba osób, które nie lubią tej potrawy i ja też nie ukrywam mojej sympatii do niej. Za każdym razem staram się podać ją jakoś inaczej (zboczenie blogowe??? :-D). 

Próbowałem więc wersji typowo mięsnej, grzybowo-szpinakowej, warzywnej, a  tym razem pełnej mięsa w aromatycznym pomidorowym sosie oraz delikatnej, sycącej ricotty. Muszę przyznać, że ta wersja jest szczególnie pyszna i wilgotna, a co ciekawe robiona bez beszamelu. Ja przygotowałem ją z chłodzonych płatów makaronu, ale bez problemu można użyć suszonych, pamiętając o obgotowaniu ich we wrzątku.

Zdecydowanie zachęcam Was do samodzielnego mielenia mięsa. Tylko wówczas macie pojęcie o tym co jecie, bo zapewniam Was, że w gotowym mięsie mielonym tego mięsa jest niewiele.

Składniki (4 porcje - foremka o wymiarach 25x18):

• 2 ząbki czosnku
• 1 cebula
• 100 g marchewki
• 100 g selera naciowego
• 400 g mięsa mielonego (mieszanego)
• 1 puszka pomidorów (w kawałkach)
• 2 łyżki koncentratu pomidorowego
• 200 ml bulionu drobiowego
• 400 g ricotty
• 150 g startego parmezanu
• 1 duże jajko
• 2 kulki mozzarelli
• 200 g płatów lasagne (najlepiej świeżych)
• ok. 50 g masła
• oliwa z oliwek - do smażenia
• 2 łyżki posiekanych liści bazylii
• garść liści bazylii (do podania)
• sól, pieprz, cukier - do smaku

Pizza z trzema serami, rukolą i prosciutto

Wiem, wiem, o pizzy się nie dyskutuje, ale się ją po prostu je :-)

Jedno z najpopularniejszych dań, znane chyba w każdym zakątku świata. Pewnie jedyne, co do którego Włosi nie kłócą się gdzie je wymyślono. To Neapol jest niekwestionowaną stolicą pizzy. Początkowo spożywana przez biedotę, trafiła w końcu na dwór królewski. Król Ferdynand I Burbon wymykał się ponoć, w przebraniu zwykłego obywatela, na syte posiłki przygotowywane przez miejscowego pizzaiolo. To na cześć królowej Małgorzaty, w 1889 roku, powstała najbardziej dziś znana pizza Margherita. Ciekawostką jest fakt, że przez długie lata, poza Neapolem, danie to we Włoszech było praktycznie nieznane. Drogę z Neapolu do Rzymu pizza pokonała przez Nowy Jork. Fala włoskich emigrantów zawędrowała tamże z pizzą, dzięki czemu stała się ona popularna nie tylko w USA, ale też na północy naszego kontynentu. Dopiero w latach siedemdziesiątych XX wieku, pizza wkroczyła do stolicy Włoch i rozprzestrzeniła się po całym kraju. Tradycyjną pizzę cechuje minimalizm. Nie ma na niej całej masy składników, które to czasami można spotkać w naszych "pizzeriach". Inspiracją dla tego dania jest pizza, którą zjadłem parę lat temu we wschodnim Tyrolu - z rukolą, tyrolskimi serami i pyszną szynką.